Ngakune Wong Jowo Lho

1.

Yogyanira kang para prajurit,

lamun bisa sira anuladha,

duk ing uni caritane,

andelira sang prabu,

Sasrabahu ing Maespati,

aran patih Suwanda,

lelabuhanipun,

kang ginelung tri prakara,

guna kaya purun ingkang den antepi,

nuhoni trah utama

Wonten malih kinarya palupi

Suryaputra Narpati Ngawangga

Lan Pandawa tur kadangé

Lan yayah tunggil ibu

Suwita mring Sang Kurupati

Anèng nagari Ngastina.

Kinarya gul-agul.

Manggala golonganing prang.

Bratayuda ingadegken Sénapati

Ngalaga ing kurawa

2.

Lire lelabuhan tri prakawis,

guna bisa saniskarenga karya,

binudi daja unggule,

kaya sayektipun

duk bantu prang manggada nagri,

amboyong putri domas,

katur ratunipun,

purune sampun tetela,

aprang tanding lan ditya Ngalengka nagri,

Suwanda mati ngrana,

Dèn mungsuhken kadangé pribadi,

Aprang tanding lan Sang Dananjaya,

Sri Karna suka manahé,

Anggonira pikantuk,

Marga dènya arsa males sih,

Mring Sang Duryudana,

Marmanta kalangkung,

Dènya ngetog kasudiran,

Aprang ramé Karna mati jinemparing,

Sumbaga wiratama

3.

Wonten malih tuladhan prayogi

Satriya gung nagari Ngalengka

Sang Kumbakarna arané

Tur iku warna diyu

Suprandené nggayuh utami

Duk wiwit prang Ngalengka

Dénya darbé atur

Mring raka amrih raharja

Dasamuka tan kéguh ing atur yekti

Déné mungsuh wanara

Katri mangka sudarsanèng Jawi,

Pantes sagung kang para prawira,

Amirita sakadaré,

Ing lelabuhanipun,

Aywa kongsi buang palupi,

Menawa tibeng nistha,

ina èsthinipun,

Sanajan tékading buda,

Tan pradeba budi panduming dumadi,

Marsudi ing kotaman

4.

Kumbakarna kinèn mangsah jurit

Mring kang raka sira tan nglenggana

Nglungguhi kasatriyané

Ing tekad datan sujud

Amung cipta labuh nagari

lan nolih yayah rena

Myang leluhuripun

Wus mukti anèng Ngalengka

Mangké arsa rinusak ing bala kapi

Pun ugi mati ngrana

1.

Aywa pegat ngudia ronging budyayu,

margane suka basuki,

dimen luwar kang kinayun,

kalis ing panggawe sisip,

ingkang taberi prihatos.

2.

Ulatana kang nganti kisa kapangguh,

galedhahen kang sayekti,

talitinen aywa kleru,

larasen sajroning ati,

den tumanggap dimen manggon.

3.

Pamanggonane aneng pangesthi rahayu,

angayomi ing tyas wening,

eninging ati kang suwung,

nanging sajatine isi,

isine cipta kang yektos.

4.

Lakonana kalawan sabaring kalbu,

yen den obah neniwasi,

kasusupan setan gundhul,

ambebedhung nggawa kandhi,

isine rupiyah keton.

5.

Lamun kongsi korup mring panggawe dudu,

dadi pakuwoning eblis,

klebu mring alam pakewuh,

ewuh pana ninging ati,

temah wuru kabesturon.

6.

Nora kengguh mring pamardi reh rahayu,

ayuning tyas sipat kuping,

kinepung panggawe rusuh,

lali pasihaning Gusti,

ginuntingan kaya mernos.

7.

Parandene kabeh kang samsya andulu,

ulap kelilipen wedhi,

akeh wong kang padha sujud,

kinira yen Jabaril,

kautus dening Hyang Manon.

8.

Yen kang uning marang sajatining kawruh,

kewuhan sajroning ati,

yen tan niru ora arus,

uripe kaesi-esi,

yen nirua dadi asor.

9.

Nora ngandel marang gaibing Hyang Agung,

anggelar sakalir-kalir,

kalamun temen tinemu

kabegjane anekani,

kemurahaning Hyang Manon.

10.

Anuhoni kabeh kang duwe panyuwun,

yen tementemen sayekti,

Allah aparing pitulung,

nora kurang sandhang bukti,

saciptanira kalakon.

11.

Ki Pujangga nyambiwara weh pitutur,

saka mangunahing Widdhi,

ambuka warananipun,

aling-aling kang ngalingi,

angalingkap temah katon.

12.

Para janma sajroning jaman pakewuh,

kasudranira andadi,

daurune saya ndarung,

keh tyas mirong murang margi,

kasetyan wus ora katon.

13.

Katuwone winawas dahat matrenyuh,

kenyaming sasmita yekti,

sanityaseng tyas malatkung,

kongas welase kapati,

sulaking jaman prihatos.

14.

Waluyane benjing yen wis ana Wiku,

memuji ngesthi sawiji,

sabuk lebu lir majenun,

galibedan tudang-tuding,

anacahken sakehing wong.